για τη λογοτεχνία...που προβάλλει σαν όνειρο μπροστά μας.....που ξυπνά πάθη ακοίμητα.....

Eσύ ‘που πρώτη επρόβαλες
Σαν όνειρο εμπροστά μου,
Kι’ άναψες πάθη ακοίμητα
‘Στην άδολη καρδιά μου,
Ά! πού ’σαι, πες μου, αγάπη μου;
Πού ‘σαι γλυκειά μου ελπίδα;
Tην γην έχεις πατρίδα,
Ή τ’ άστρα τ’ ουρανού;

Iούλ. Tυπάλδος, “Tο πλάσμα της φαντασίας”...